Al Kaf
Starożytna twierdza Al Kaf (Le Kef; po arabsku ?skała?) leży zaledwie 45 km od Algierii, na południowym zboczu Dżebel Dyr (1084 m). Nad miastem góruje potężna kazba.
Starówka pełna wąskich i spadzistych brukowanych uliczek i budynków z niebieskimi okiennicami skupia się wokół niewielkiego skweru. Z każdego miejsca roztaczają się piękne widoki na złoto-zielone pola i wzgórza, wznoszące się niczym wyspy z równiny.
Mieszkańcy w dalszym ciągu żyją głównie z uprawy roli, a w miasteczku panuje atmosfera spokoju graniczącego z nudą. Mimo to warto je odwiedzić dla pięknych widoków, murów w kolorze miodu, wąskich krętych alejek i poczucia wspólnoty łączącej mieszkańców. W lecie panują tu potworne upały, zimą przyjemny chłód.
Strategiczne położenie sprawiło, że pierwszą osadę, Sicca, zbudowali na tych terenach Kartagińczycy około 500 r. p.n.e. Miała chronić zachodnie krańce nowo powstałego imperium. Miasto zyskało sławę również dzięki kobietom lekkich obyczajów mieszkającym w sanktuarium bogini miłości Astarte. W okresie rzymskich rządów sanktuarium przekształcono w świątynię Wenus, a miasto przyjęło nazwę Sicca Veneria.
Kartagina, nie będąc w stanie opłacić najemnych wojsk, zesłała je do Al Kafu. Kiedy żołnierze podnieśli bunt, do jego stłumienia wysłano kolejny, większy kontyngent najemników. Dało to początek krwawej czteroletniej walce. Po upadku Kartaginy, podczas buntu przeciwko Rzymianom, osada zamieniła się w twierdzę króla Numidów Jugurty.
Następnie przybyli tu Wandalowie, potem Bizantyńczycy i Arabowie. Ci ostatni zdobyli Al Kaf w 688 r. n.e. i nazwali je Szakbanaria. Mieszkańcy przy każdej okazji wzniecali bunty, aż do XI w., kiedy zyskali autonomię po inwazji Hilalitów. W 1159 r. miasto przeszło w ręce Almohadów, wkrótce jednak odzyskało niepodległość.
W XVI w., kiedy przybyli tu Turcy, region stał się prywatną siedzibą plemienia Beni Cherif. Al Kaf odżyło pod rządami Turków, którzy dołożyli starań, by odbudować miejskie fortyfikacje. Mieszkańcom powodziło się również całkiem nieźle pod rządami bejów. Urodził się tu Husajn ben Ali, założyciel rodu Husajnitów (1705-1957).
Pod rządami Francuzów miasto zachowało swoją militarną rolę, jednak władze kolonialne skupiły się głównie na pobliskich terenach rolniczych. Podczas II wojny światowej Al Kaf pełniło funkcję tymczasowej stolicy. Jego znaczenie doprowadziło do tego, że stało się stroną w walkach wewnątrz Algierii.
Większość ważnych obiektów jest oddalona o kilka minut marszu od place de l?Indépendance, poniżej kazby w centrum miasta. Wyjątkiem jest postój louages i dworzec autobusowy, naprzeciw siebie przy ave Mongi Slim, 15 min spacerem w dół od place de l?Indépendance.
Kazba
Potężna, obwiedziona blankami korona kazby góruje nad miastem. Głównym magnesem przyciągającym zwiedzających są wspaniałe widoki. Fort stał tu już od 500 r. p.n.e., a jego obecny wygląd to efekt 2,5 tys. lat modyfikacji, dokonywanych przez kolejnych właścicieli. Główna kazba została zbudowana przez Bizantyńczyków w VI w. i wzmocniona przez Turków w końcu XVI w. Ostatnim użytkownikiem była tunezyjska armia, która stacjonowała tu do 1992 r. (na dziedzińcu pozostał sprzęt ćwiczebny).
Drugą, mniejszą kazbę wbudowano w mury zewnętrzne większej w 1679 r., podczas panowania Mohammeda Beja. Niestety, obecnie jest ona w bardzo złym stanie technicznym. Strażnik z pewnością nie pogardzi drobnym wynagrodzeniem za oprowadzenie po najważniejszych punktach budowli – tureckim meczecie, celach więziennych, odlanej z brązu armacie pozostawionej przez deja Algierii w 1705 r., kilku bramach i murach z różnych stuleci.
Spacerując po niewielkich ogrodach na zewnątrz murów, można do woli się nasycić wspaniałą panoramą miasta, a nocą miejsce nabiera magicznych właściwości.
Muzeum Sztuki i Folkloru
W bielonych wysokich wnętrzach zawii Sidi Ali ben Aissa, zbudowanej w 1666 r. urządzono Musée des Arts et Traditions Populaires. Większość eksponatów to dzieła kultury beduińskich nomadów – namiot, proste naczynia, biżuteria, warsztaty tkackie wykorzystywane do tkania kilimów.
Warto również zwrócić uwagę na kolekcję poświęconą tradycyjnym zajęciom i rzemiosłom oraz ciekawą ekspozycję na temat ziołolecznictwa.
Obsługa jest wyjątkowo pomocna i dobrze poinformowana.
Medyna
Główne zabytki medyny skupiają się wokół place Boumakhlouf, po wschodniej stronie kazby. Najbardziej niezwykły jest budynek bazyliki, znany również jako Wielki Meczet, chociaż tę funkcję sprawował wiele lat temu. Nikt dokładnie nie wie, do czego służyła ta budowla ani kiedy została wzniesiona. Jest zaprojektowana na planie krzyża, co wskazuje, że była w jakiś sposób związana z kościołem. Aktualna teoria mówi, że budynek wznieśli Bizantyńczycy w VI w. jako klasztor. W VIII w. po inwazji Arabów przekształcono go wmeczet. Dziś działa tu maleńkie muzeum, w którym można obejrzeć fotografie i rzeźby.
Obok stoi niewielki meczet Sidi Boumakhlouf, charakteryzujący się błyszczącymi białymi kopułami otaczającymi ośmiokątny minaret. Zbudowano go na początku XVII w. i nazwano od imienia patrona miasta, którego wraz z rodziną pochowano obok. Na schodach przed świątynią działa kawiarnia, a porośnięty drzewami skwer tchnie magicznym urokiem.
W Tourbet Ali Turki (rue Patrice Lumumba) jest grób ojca Husajna ben Alego, założyciela dynastii bejów husajnickich. Ród ten rządził w Tunezji przez 250 lat (1705-1957), aż do czasu odzyskania niepodległości.
Starożytna synagoga Al-Ghriba (rue Farhat Hached) stoi w sercu dawnej żydowskiej dzielnicy Harah. Niewiele wiadomo o historii tej części miasta – na początku XIX w. podróżnicy donosili o żyjącej tu wspólnocie żydowskiej. Dziś synagoga stanowi ciekawostkę i świadectwo nieistniejącej już kultury. Podczas renowacji budowli odkryto kolekcję starych manuskryptów. Dozorca wpuszcza zwiedzających do środka za niewielką opłatą. W pobliżu, na wschód od Pałacu Prezydenckiego, można zwiedzić duży kirkut.
Źródło: przewodnik.onet.pl
Podobne artykuły:
- None Found
