Susa (fen. Hadrumetum, arab. ???? = S?sah, fr. Sousse) ? trzecie pod względem wielkości (173 047 mieszkańców) miasto w Tunezji. Stolica Gubernatorstwa Susa (544 413 mieszkańców). Kurort wypoczynkowy nad Morzem Śródziemnym, do którego ściąga rocznie ponad milion turystów. Do miasta należy Port El-Kantoui, największy i najsłynniejszy port jachtowy w Tunezji. W Sousse urodził się obecny prezydent Republiki Tunezyjskiej Zin Al-Abidin Ben Ali. Miasto wpisane jest na listę UNESCO.

Hadrumetum było jedną z koloni fenickich założonych w IX w. p.n.e. Znajdowało się ono na północ od Parva i Tapsos oraz na południe od Kartaginy. W 202 p.n.e., podczas drugiej wojny punickiej, była tu baza wojskowa Hannibala. Po trzeciej wojnie punickiej miasto znalazło się w Imperium Rzymskim. Po reformie administracji cesarstwa, przeprowadzonej przez Dioklecjana, zostało stolicą prowincji Africa Byzacena. W V wieku n.e. osiedle znalazło się w państwie Wandalów.

Na stanowisku archeologicznym znaleziono tabliczki ołowiane z formułami magicznymi, figurki terakotowe i mozaiki, w tym słynną mozaikę przedstawiającą Wergiliusza (w czasach protektoratu francuskiego przeniesiono ją do muzeum w Bardo).

Zabytki

• Wielki meczet – z 851 roku;
• ribat (821 r.)
• medyna ? wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO
• Muzeum Archeologiczne, które utworzono w pomieszczeniach wokół dwóch głównych dziedzińców kazby. Zgromadzono tu najlepszą w kraju ? po Muzeum Bardo w Tunisie ? kolekcję mozaik. Ozdobą zbiorów jest Triumf Bachusa, przedstawiający rzymskiego boga wina powożącego rydwanem na czele parady satyrów oraz liczne sceny połowu ryb. W innych salach umieszczono przedmioty wydobyte z punickiego grobu odkrytego pod muzeum. Pracuje tu na stałe artysta, prezentujący sztukę układania mozaiki, wymagającą niezwykłej cierpliwości i dokładności.
• katakumby, których korytarze z 15 tys. grobów chrześcijan z IV i V w. rozciągają się na długości 5,5 km. Niestety, dla zwiedzających udostępniono jedynie mały odcinek (100 m) katakumb Dobrego Pasterza, które nazwę zawdzięczają odkrytemu w środku napisowi “bon pasteur” (dobry pasterz). Większość grobów zamurowano, a tylko kilka z nich ma szklaną pokrywę, przez którą można dostrzec ludzkie kości.

Źródło: wikipedia.plPodobne artykuły:

• Tunis
• Regiony Tunezji: Północ

Starówka pełna wąskich i spadzistych brukowanych uliczek i budynków z niebieskimi okiennicami skupia się wokół niewielkiego skweru. Z każdego miejsca roztaczają się piękne widoki na złoto-zielone pola i wzgórza, wznoszące się niczym wyspy z równiny.

Mieszkańcy w dalszym ciągu żyją głównie z uprawy roli, a w miasteczku panuje atmosfera spokoju graniczącego z nudą. Mimo to warto je odwiedzić dla pięknych widoków, murów w kolorze miodu, wąskich krętych alejek i poczucia wspólnoty łączącej mieszkańców. W lecie panują tu potworne upały, zimą przyjemny chłód.

Strategiczne położenie sprawiło, że pierwszą osadę, Sicca, zbudowali na tych terenach Kartagińczycy około 500 r. p.n.e. Miała chronić zachodnie krańce nowo powstałego imperium. Miasto zyskało sławę również dzięki kobietom lekkich obyczajów mieszkającym w sanktuarium bogini miłości Astarte. W okresie rzymskich rządów sanktuarium przekształcono w świątynię Wenus, a miasto przyjęło nazwę Sicca Veneria.

Kartagina, nie będąc w stanie opłacić najemnych wojsk, zesłała je do Al Kafu. Kiedy żołnierze podnieśli bunt, do jego stłumienia wysłano kolejny, większy kontyngent najemników. Dało to początek krwawej czteroletniej walce. Po upadku Kartaginy, podczas buntu przeciwko Rzymianom, osada zamieniła się w twierdzę króla Numidów Jugurty.

Następnie przybyli tu Wandalowie, potem Bizantyńczycy i Arabowie. Ci ostatni zdobyli Al Kaf w 688 r. n.e. i nazwali je Szakbanaria. Mieszkańcy przy każdej okazji wzniecali bunty, aż do XI w., kiedy zyskali autonomię po inwazji Hilalitów. W 1159 r. miasto przeszło w ręce Almohadów, wkrótce jednak odzyskało niepodległość.

W XVI w., kiedy przybyli tu Turcy, region stał się prywatną siedzibą plemienia Beni Cherif. Al Kaf odżyło pod rządami Turków, którzy dołożyli starań, by odbudować miejskie fortyfikacje. Mieszkańcom powodziło się również całkiem nieźle pod rządami bejów. Urodził się tu Husajn ben Ali, założyciel rodu Husajnitów (1705-1957).

Pod rządami Francuzów miasto zachowało swoją militarną rolę, jednak władze kolonialne skupiły się głównie na pobliskich terenach rolniczych. Podczas II wojny światowej Al Kaf pełniło funkcję tymczasowej stolicy. Jego znaczenie doprowadziło do tego, że stało się stroną w walkach wewnątrz Algierii.

Większość ważnych obiektów jest oddalona o kilka minut marszu od place de l?Indépendance, poniżej kazby w centrum miasta. Wyjątkiem jest postój louages i dworzec autobusowy, naprzeciw siebie przy ave Mongi Slim, 15 min spacerem w dół od place de l?Indépendance.

Kazba

Muzeum Sztuki i Folkloru

Źródło: przewodnik.onet.plPodobne artykuły:

None Found

Stare miasto bogate jest w zabytki. W Al-Hammamacie znajduje się bardzo stara medyna. Miasto to charakteryzuje się dość wysokimi temperaturami przez cały rok, piękną plażą i turkusowymi wodami Morza Śródziemnego. Znajduje się niedaleko dwóch lotnisk ? w Tunisie, stolicy Tunezji oraz Monastyrze.

Hammamet (po arabsku ?łaźnie?) to najchętniej odwiedzana miejscowość wypoczynkowa Tunezji. Jego głównym atutem jest plaża z bursztynowym piaskiem, oblewana intensywnie błękitnymi wodami Morza Śródziemnego, na których unoszą się surrealistyczne statki turystyczne, udające galeony.

Podobne artykuły:

None Found

Miasto znajduje się ok. 17 km na południowy zachód od dawnej Kartaginy.

Tunis jest największym ośrodkiem kulturalnym i gospodarczym Tunezji. Znajduje się w nim ważny port morski i lotniczy, a także węzeł drogowy i kolejowy. Jest to jeden z najważniejszych punktów turystycznych na mapie Tunezji.

Historia

Początki Tunisu sięgają starożytności, kiedy to powstał jako fenicka osada handlowa Tunes. Od ok. VII w. p.n.e. we władaniu Kartaginy. Podczas III wojny punickiej, został w roku 146 p.n.e. zniszczony przez wojska rzymskie. Później odbudowany przez cesarza Oktawiana Augusta. Od roku 670 pod panowaniem Arabów.

W XII w. Tunis stał się stolicą kraju, a także centrum piractwa w basenie Morza Śródziemnego. Od XVI w. miasto dostało się pod panowanie Turków. Francuzi zajęli Tunis w roku 1881. Od roku 1956 Tunis jest stolicą niepodległej Tunezji. W 1985 roku kwartały w pobliżu Tunisu (gdzie schronił się Jaser Arafat po inwazji Izraela na Liban) zostały zbombardowane przez Izraelskie samoloty F-15, w wyniku nalotu zginęło ok. 80 cywilów.

Zabytki

• warowna kasba (IX, XIII-XVI w.) z meczetem (1231-1235)
• zabudowa starego miasta ? medyny (wpisana w roku 1979 na listę światowego dziedzictwa UNESCO)
  • meczet Wielki, tzw. meczet Oliwny (Djama Az-Zajituna) (732, XIII, XV w.)
  • meczet Al-Kasr (1106)
  • meczet Sidi Jusuf (1616)
• mauzoleum Sidi Ben Arus (1491, 1654)
• pałac Dar al-Bej (z XVIII-XIX w.)
• pałac Dar Husajn (z XIX w.)
• pałac Dar al-Monastiri (z XVIII w.)
• pałac Dar Othman (z XVII w.)
• pałac Dar Ben Abd Allah (z XIX w.)
• medresy ? szkoły koraniczne (z XVII-XVIII w.) ? Mouradia i inne
• zespół pałacowy Bardo zbudowany przez króla tureckiego beja, (XVIII-XIX w.) ? siedziba Muzeum Narodowego, zawierającego słynną kolekcję rzymskich mozaik
• rzymskokatolicka katedra św. Wincentego z 1882 (posiada cenne organy i piękne freski na suficie)

Gospodarka

W Tunisie rozwinął się przemysł:

• chemiczny
• metalowy
• cementowy
• włókienniczy
• elektrotechniczny
• spożywczy (olejarski, rybny)

Ważne znaczenie ma również rzemiosło ? tkactwo, jubilerstwo.

Źródło: wikipediaPodobne artykuły:

• Susa

Hammam

Łaźnia znajduje się w każdym mieście i używana jest o różnych porach przez mężczyzn i kobiety. Większe miasta posiadają osobne łaźnie przeznaczone dla obu płci. Natomiast w turystycznych rejonach spotyka się łaźnie koedukacyjne wybudowane z myślą o turystach.

Mężczyzna płaci 1.5 DT i za tą kwotę otrzymuje fouta, czyli bawełniany ręcznik kąpielowy. Ręcznik służy mu do opasania bioder (wedle tradycji w hammam nikt nie kąpie się nago). Poza ręcznikiem mężczyźni dostają szorstką rękawicę, której przeznaczeniem jest usuwanie brudu oraz martwej tkanki skórnej po pobycie w saunie.

Niestety kobiety muszę przynieść ze sobą ręcznik, ponieważ nie otrzymują ręcznika. Kąpią się w bieliźnie (lub też w stroju kąpielowym). Zatem należy wziąć ze sobą suchą bieliznę do przebrania.

Zaraz po wejściu do Hamman należy swoje rzeczy (razem z ubraniem) zostawić  w szafce. Pierwszą czynnością jest pobyt w saunie a następnie masaż. Kolejna czynność polega na skorzystaniu z prysznica. Dawno dawno temu zabierało się ze sobą naczynie, które miało służyć przy polewania ciała. Ostatnia czynność (zaraz po umyciu ciała) to odpoczynek w specjalnie przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu. W tym miejscu przywraca się ciału odpowiednią termikę – zazwyczaj w pozycji leżącej.

Podobne artykuły:

None Found

kilku reform. Wśród tych reform znalazło się zniesienie wielożeństwa, zniesienie noszenia tradycyjnych chust przez kobiety, kontrolowanie rozwodów przez sądy (w tym również równe prawa do dzieci), dopuszczenie kobiet do szkół, parlamentu władzy i innych form życia publicznego. Warto zauważyć, że we Francji do orku 1970 obowiązywało tzw. puissance pternelle, co znaczy że po rozwodzie władza rodzicielska była przyznawana tylko ojcu.

Ponadto Bourgiba zalegalizował aborcję (rok 1967) i w chwili obecnej jest ona dostępna na życzenie kobiety. Aborcja jest również bezpłatna.

12% członków Tunezyjskiej Izby Deputowanych stanowią kobiety a ponad 20% to członkinie w radach miejskich. Mają również znaczącą rolę w rządzie oraz w dyplomacji. Natomiast na uniwersytetach tunezyjskich kobiety stanowią 55% wszystkich studentów.

Pomimo liberalności kraju, istnieją miasta dość konserwatywne w swych poglądach. Są to głównie miasta znajdujące się na południu kraju, gdzie przestrzega się starych obyczajów.  Tak jest w przypadku rodzin bardzo tradycyjnych – kobiety chodzą w ubraniach, które zakrywają nogi oraz ramiona (szczególnie wtedy gdy wybierają się do meczetu).

To co wciąż pozostało z islamu na terenie Tunezji jest prawo dziedziczenia. W przypadku kiedy nie pozostawiono testamentu kobieta dziedziczy połowę tego, co jej męscy członkowie rodziny, bracia itd. Jednak spisanie testamentu przez rodziców całkowicie oddala opcję dziedziczenia tylko połowy majątku.

Jeśli chodzi zaś o sprawy sądowe, to zeznania kobiety oraz zeznania mężczyzny mają taką samą wartość prawną. Poza tym w przypadku rozwodu kobieta ma takie samo prawo jak mężczyzna do otrzymania opieki nad dziećmi.

Podobne artykuły:

None Found

Sposób płatności jest dowolny – może to być karta, może to  być nawet system ratalny. Cena dywanu może zawierać opłatę, pobieraną za przesyłkę lotniczą do kraju docelowego. Wielu turystów decyduje się na dywany produkowane maszynowo a nie ręcznie. Różnicę pomiędzy jednym i drugim wyrobem rozpoznałby jeden rzut oka fachowca. Jednak przy wyborze głównym kryterium wyboru jest cena, ale należy też pamiętać, że za jakość warto dopłacić.

Podobne artykuły:

None Found

Innym tańcem jest Raqs al Maharem (scarf dance). Jest to taniec, który w oryginale był tańcem kawiarnianym (pewnego rodzaju flirtem). Większego znaczenia (bardziej patriotycznego) nabrał, kiedy tancerze zaczęli używać szarf w kolorze czerwonym i białym. W ten sposób wspierali ruch niepodległościowy z roku 1950. Kiedy Tunezja odzyskała niepodległość taniec ten stał się tańcem narodowym.

Podobne artykuły:

None Found

• Ain Draham
• Beja
• La Marsa
• Bizerta
• Boulla Regia
• Cartagina Dougga
• El Houria
• Ghar El Melh
• Kelibia
• Korba
• Korbous
• Neubel
• Hammamet
• La Goulette
• Sidi Bou Said
• Tabarka
• Testour
• Thuburbo
• Majus
• Tunis
• Utica
• Zoughan

Ain Draham

Powstało w czasach kolonizacji francuskiej. Miasto znajduje się na wysokości 1000 metrów nad poziomem morze a domy w tym regionie pokryte są czerwoną dachówką. Właśnie tutaj można odnaleźć zielone pola i lasy – również w środku lata. Na wzgórzach rośnie dąb korkowy, a cała sceneria przypomina Alpy. Zimą bardzo często tu pada śnieg. Jedną z wielu atrakcji tego terenu jest polowanie na dziki zamieszkujące las korkowy. Stanowią one przede wszystkim punkt bazowy wypraw pieszych na Przełęcz Wiatrów, Przełęcz Ruin czy też Jezioro Beri.

Beja

Jest regionem niezwykle malowniczym oraz urodzajnym. Nazywany jest “spichlerzem Rzymu” i właśnie to miano nosi od ponad 2000 lat. Zboże z tutejszych pól transportowano drogą morską z Tabarkl do Rzymu. Dzisiejsza Beja jest bardzo ważnym ośrodkiem rolniczym wraz z przepięknym starym miastem.

Bizerta (Hippo Diarrhytus)

Położenia Bizerty na północnym wybrzeżu Tunezji można określić jako strategiczne położenie. Nad miastem góruje wygasły wulkan znajdujący się pod protektoratem fundacji World Wildlive Fund. Miasto postrzegane jest jako ważne gospodarczo oraz militarnie. Bizerta znana jest też jako miasto mostów, gdzie znajduje się ruchomy most nad kanałem. W czasach starożytnych była portem fenickim natomiast w XVI wieku Turcy stworzyli w tym miejscu bazę piracką. Natomiast w czasie protektoratu francuskiego miasto stało się portem wojennym Francji. Wojska Francji nie chciały opuścić Bizerty nawet wtedy kiedy Tunezja odzyskała swą niepodległość (w roku 1956). Bardzo ciekawym miejscem do wycieczek jest port, gdzie jest przystań łodzi rybackich oraz potężna kasbę (warownie pochodzącą z XIII-XVII wieku), kusajba (mały fort) wraz z muzeum oceanograficznym, Fort Hiszpański pochodzący z XV wieku, oraz Wielki Meczet z ośmiobocznym minaretem.

Chebika (Ad Speculum)

Chebika jest oazą, która usytuowana jest w pobliżu granicy algierskiej w odległości 65 km od Tozeur. Oaza znajduje się na wzgórzach. W czasach rzymskich oaza ta była bardzo ważnym przyczółkiem. Łacińska nazwa Chebiki to Ad Speculum znajduje się na skalnym uskoku koloru czerwieni, zerodowanym przez rzekę. W tej chwili wioska ta jest opuszczona przez mieszkańców, którzy zaczęli mieszkać w nowej wiosce. Również w tej wiosce, mieszkańcy starają się zachować lokalną tradycję, budują domy z lokalnych materiałów kamieni oraz ziemi, które chronią przed wysoką temperaturę i nagłymi jej spadkami w nocy.

Chemtou

Słynne dzięki kamieniołomom marmuru o rzadko spotykanym żółtawym kolorze, wydobywanego już przez Numidyjczyków, a szczególnie eksploatowanego przez Rzymian. Dzięki drodze zbudowanej przez cesarza Hadriana w II w. Kamień był transportowany do Tabarki, a stamtąd statkami przewożony do Rzymu. Na wzgórzu liczne pozostałości urządzeń wydobywczych i domów dla niewolników, a także teatru i term, Muzeum z ciekawą ekspozycją zostało otwarte w 1998 r.

Chenini

Jest usytuowane w odległości 18 km na wschód od Tatouisne. W tym miejscu zostało nakręconych dużo scen do filmu “Gwiezdne wojny”. Na zboczu góry znajduje się antyczna cytadela oraz stanowi dominantę w położonej niżej dolinie. Dawni mieszkańcy wydrążyli swe domy na zboczu gór, co przypomina pszczeli plaster. Domy te (ghorfa) były wykorzystywane prze nomadów. W Chenini to miejsce nietuzinkowe, gdzie wciąż używa się tutaj języka berberyjskiego. Domy, które zostały wykonane przez troglodytów stanowiły fortecę w czasie arabskiej inwazji Berberów w wieku XI. W czasach dzisiejszych nowe miasto leży u podnóża góry.

Chott El Jerid

Jest to największe jezioro słone na Saharze, gdzie w trakcie trwania lata można podziwiać fatamorgany na horyzoncie jeziora. W niedalekiej odległości można napotkać “ogrody różane” złożone z róż pustyni, gdzie bardzo często swoje domy tworzą skorpiony, węże i kobry.

La Marsa

“Blisko morza a jednak daleko”. La Marsa jest najbardziej wysuniętym regionem na północ od strony morskich przedmieść Tunezji i jest zamieszkała tylko i wyłącznie przez rodowitych mieszkańców Tunezji. La Marsa jest miejscem numerem jeden dla osób należących do wyższej oraz średniej klasy.

El Houria (Przylądek Cap Bon)

El Houria jest wioską rybaków i mistrzów ogrodnictwa. Część skalistego wybrzeża skrywa w sobie tajemnice Rzymian. Kryją one tajemnicze skarby, o których krążą zdumiewające legendy. W tym miejscu każdy może podziwiać gigantyczne rzeźby, które zostały stworzone przez naturę i przypominają wielbłądy (które są bohaterkami lokalnej mitologii), stworzone by chronić te mityczne skarby. Legendy korespondują z mitami o “sezamie – otwórz  się” i ukrytych w nim kosztownościach. Lokalną atrakcją może stać się polowanie na sokoły.

Kebili

Jest to malownicza oaza, która nawadniana jest ze źródła Ras AI Ain. Wody tego źródła biegną prosto do dwóch cystern z czasów rzymskich. Dawno temu była to baza postojowa karawan oraz znajdowało się tu wielkie targowisko niewolników, pochodzących głównie z Sudanu. Do ubiegłego roku żyły w tym miejscu stada strusi, wytępione dla tłuszczu, które uważane jest za cudowne lekarstwo na różne choroby.

Korbus

Tutaj znajdują się słynne gorące źródła, które zostały odkryte przez Rzymian i znane były jako Caldiae Aquae. W tej chwili jest to miejsce bardzo popularne i głównie korzystają z niego Tunezyjczycy. Wiele ludzi wierzy w ich uzdrawiającą moc, gdyż mówi się, że leczą wiele schorzeń – m.in. niepłodność. Temperatura źródła wynosi 50-60°C i z pewnością pomaga na artretyzm, cellulitis, nadciśnienie, reumatyzm, osteoporozę, różne urazy, otyłość (schorzenia związane z przemianą materii), problemy skórne oraz wiele wiele innych.

W niedalekiej odległości od głównego źródła “Ain El Kebira” znajdują się inne źródła, których nazwy są następujące: “Ain-Ichfa”, “Ain El Atrous”, “Ain Arraka” oraz “Ain-Sbiya”. Duża popularnością cieszą się również źródła takie jak Ain Oktor (jest to chłodne źródło, które leczą kamice nerkowe), Jebel Oust (źródła otoczone pozostałościami rzymskich marmurowych posadzek, jest to woda, które pomaga w chronicznych zapaleniach stawów i artretyzmie).

Sidi Bou Said

Dawno temu była to mała wioska znajdująca się na przedmieściach Tunisu, która usytuowana była na północno-wschodnim klifie. Nazwa miasta pochodzi od muzułmańskiego świętego Abou Said El Baji. Późniejsza historia miasta wiąże się z postacią barona Rodolpha von Erlangera, który na początku XX wieku osiedlił się w tych rejonach i zainicjował tradycyjne malowanie okien i drzwi w kolorze błękitnym.  Białe domy wraz z niebieskimi okiennicami oraz ciężkimi, kutymi drzwiami, przyozdobione mnóstwem kolorowych kwiatów umieszczanych w oknach i na balkonach, zostały zbudowane w tzw. stylu andaluzyjskim przez potomków maurów przybyłych z Andaluzji i osiadłych właśnie w tym miejscu. Miasto to było ulubionym miastem poetów oraz malarzy. Swoje miejsce “na Ziemi” znaleźli Luisa Milleta, Paul Klee, Gaustave Flauber itd. Miejscem ich spotkań była “Cafes des Nattes”.

Tabarka

Tabarka ma oryginalny krajobraz oraz malownicze skaliste brzegi wraz z zalesionymi wzgórzami. Miasto to, znane jest przede wszystkim z festiwalu jazzowego, który odbywa się na początku lata. Amatorzy golfa znajdą tu coś dla siebie, a dokładniej 18-dołkowe pole położone w 270-akrowym lesie.

Przybywa tu również wielu płetwonurków oraz miłośników korali. Wokół przylądka jest około 20 miejsc do nurkowania. W Narodowym Parku Morskim znajdują się niesamowite rafy koralowe, których jest pełno w okolicy skalistych wysepek La Galite.  Turystom poleca się głównie “Gołębią Grotę”, która ma kolorowe, skaliste dno, gdzie pływają małe kolorowe rybki. Głębokość “Gołębiej Groty” wynosi od 3 do 12 metrów i jest to doskonałe miejsce dla tych, którzy zaczynają swoją przygodę z nurkowaniem.

Kolejnym ciekawym miejscem oprócz “Gołębiej Groty” jest skupisko 20 tuneli podwodnych, wśród których można znaleźć takie, które mają 30 metrów długości i 3 metry szerokości. Skaliste dno zawiera dużą ilość alg a głębokość tego skupiska to od 16 do 24 metrów. W tym miejscu znajduje się wiele różnokolorowych ukwiałów, różnych gatunków ryb oraz ośmiornic.

“Skała Morszczuków” to kolejne miejsce godne zobaczenia. Ma 50 metrów długości i 10 metrów szerokości. Przy samym wierzchołku głębokość ma 7 metrów a przy samej podstawie sięga do 33 metrów. Tutaj pływają morszczuki ważące od 3 do 40 kilogramów !

Zaghouan

Wjeżdżając do Zaghouan przejeżdża się przez rzymską bramę, która jest otoczona zielonymi drzewami a same ulice miasta wspinają się delikatnie na wzgórza. Jest to miejsce szczególne dla tych, którzy lubią piesze wycieczki oraz wspinaczki w okresie letnim. Dla podróżników oraz turystów klimat jest sprzyjający a zieleń piękna i soczysta (również w środku lata). Woda, która spływa z Góry Zoughan niegdyś zaopatrywała antyczną Kartaginę. Do czasów współczesnych zachowało się mnóstwo fragmentów pochodzących z 70-kilometrowego akweduktu.

Podobne artykuły:

• Susa

Dzisiaj zajmiemy się przede wszystkim świętami. Na resztę przyjdzie pora innego dnia

Kalendarzem jaki obowiązuje w Tunezji jest kalendarz gregoriański. Jednak wiele świąt religijnych, z których tylko dwa – Şeker Bayrami oraz Kurban Bayrami – są świętami państwowymi, to większość obchodzi się według księżycowego kalendarza muzułmańskiego. Kalendarz księżycowy jest krótszy o 11 dni od kalendarza gregoriańskiego, zatem święta muzułmańskie przypadają co roku wcześniej. Daty świąt religijnych ustanawiane są przez władze muzułmańskie zaraz po tym jak przeprowadzą odpowiednie obliczenia, dokonywane na podstawie obserwacji astronomicznych.

Przed głównymi świętami religijnymi czy świętami państwowymi występuje okres przygotowawczy, czyli arife. Wówczas zamyka się sklepy oraz biura koło południa, a o zachodzie słońca rozpoczyna się świętowanie. Piątek dla Muzułmanów jest dniem świątecznym co znaczy, że jest dniem wolnym od pracy. Natomiast świecki dzień odpoczynku wypada w niedzielę. Święta takie jak Dzień Kobiet czy też Dzień Ewakuacji (czyli głównie święta państwowe) mijają bez echa. Pozostałe, przede wszystkim święta islamskie, powodują, że życie w kraju zamiera (na szczęście działa komunikacja). Natomiast przed długimi weekendami (przykładowo ‘Eid al-Fitr, turyści muszą się nastawić na bardzo duży tłok panujący we wszystkich środkach transportu. Najważniejszym świętem Islamu jest ramadan i jest to widoczne w nieregularnych godzinach otwarcia sklepów, urzędów czy też banków.

Święta islamskie:

• Nowy Rok  2.12.2010, 27.11.2011, 15.11.2012, 5.11.2013, 25.10.2014
• Urodziny Proroka 26.02.2010, 16.02.2011, 05.02.2012, 24.01.2013, 14.01.2014
• Początek ramadanu 11.08.2010, 01.08.2011, 20.07.2012, 09.07.2013, 29.06.2014
• ?Eid al-Fitr 08.09.2010, 29.08.2011, 17.08.2012, 06.08.2013, 27.07.2014
• Eid al-Adha 28.04.2010, 18.04.2011, 06.04.2012, 26.03.2013, 16.03.2014

Święta państwowe

• Nowy Rok ? 1 stycznia. Dzień wolny od pracy. Dekoracje w sklepach, życzenia, wymiana podarunków nadają temu świętu charakter chrześcijańskiego Bożego Narodzenia.
• Nevruz ? 21 marca. Pradawne święto wiosny obchodzone na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza przez Kurdów. Obecnie ma charakter oficjalny.
• Dzień Niepodległości ? 23 kwietnia. Święto narodowe upamiętniające rocznicę pierwszego posiedzenia Wielkiego Zgromadzenia Narodowego, czyli parlamentu, który zebrał się w Ankarze w 1920 r. Jest to także Międzynarodowy Dzień Dziecka, na którego obchody do Ankary przyjeżdża młodzież z różnych państw.
• Dzień Anzac ? 25 kwietnia. Święto upamiętniające wielką bitwę na półwyspie jest obchodzone o świcie na Gallipoli.
• Dzień Sportu i Młodzieży ? 19 maja. Rocznica urodzin Atatürka (1881 r.). W tym dniu w Turcji odbywają się zawody i konkursy sportowe.
• Zdobycie Stambułu ? 29 maja. W mieście organizuje się uroczystości upamiętniające zdobycie stolicy przez Mehmeda II w 1453 r.
• 30 sierpnia. Obchody upamiętniają zwycięstwo armii republikańskich nad armią grecką pod Dumlupinarem, w czasie tureckiej wojny o niepodległość. Każde z tureckich miast świętuje dodatkowo własny Kurtuluş Günü (Dzień Wyzwolenia), upamiętniający dzień, w którym wojska Atatürka wyparły wrogie oddziały.
• Cumhuriyet Bayrami (Święto Republiki) ? 29 października. Największe święto państwowe z licznymi defiladami i przemówieniami, organizowane w rocznicę proklamowania republiki przez Atatürka w 1923 r.
• Rocznica śmierci Atatürka ? 10 listopada. Dokładnie o 9.05, w godzinę śmierci wielkiego przywódcy, cały kraj na chwilę zamiera.

Opracowanie na podstawie: http://przewodnik.onet.pl.Podobne artykuły:

None Found