Historia
Na teren obecnej Tunezji, na przełomie III oraz II tysiąclecia przed naszą erą nastąpił napływ ludności koczowniczej pochodzącej ze wschodu oraz z południa. Od II tysiąclecia przed naszą erą na wybrzeżach powstawały kolonie fenickie, spośród których największe znaczenie osiągnęła Kartagina. Pod panowanie rzymskie przeszły tereny państwa kartagińskiego w wyniku III wojny punickiej, która miała miejsce w orku 146 przed naszą erą. W V wieku naszej ery Rzymianie zostali “przegonieni” przez Wandalów, których miejsce w wieku VI zajęli Bizantyjczycy. W drugiej połowie VII wieku Tunezja została opanowana przez Arabów i podporządkowała ją kalifatowi jako prowincję Ifrikijaa szerząc jednocześnie islam. Sprawowały tu władzę takie dynastie jak
- Aghlabidzi (wiek IX)
- Fatymidzi (wiek X)
- Almohadzi (wiek XII)
- Hafsydzi (wiek XIII – połowy XVI wieku)
Tunezja została prowincją turecką w składzie imperium osmańskiego w roku 1574 a od roku 1590 prawdziwa władza przeszła w ręce bejów, którzy tylko formalnie uznawali zwierzchnictwo sułtana. W tamtym okresie czasu Tunezja była bazą piratów.
W wieku XIX nastąpiła coraz intensywniejsza penetracja europejska – miała tu miejsce rywalizacja pomiędzy Francją i Wielką Brytanią a w okresie późniejszym również Włoch. Również miejscowi władcy – bejowie (dejowie) z dynastii Husajnidów, która panowała od 1705 roku, podjęli próby modernizacji gospodarki dzięki pomocy kapitału zagranicznego. Postępowało również uzależnienie gospodarcze od Francji. W roku 1881 ustanowiono protektorat francuski – był to układ z Bardo, w którym postanowiono że faktyczna władza będzie należała do bejów. Od samych początków okupacji francuskiej rozwijał się ruch antykolonialny, który w wieku XX przyjął formy zorganizowane. W latach 20. powstały tutaj partie polityczne a jedną z nich była partia Dustur (powstanie w roku 1920). W czasie II Wojny Światowej Tunezja dostała się pod okupację włosko-niemiecką i była terenem walk. Od roku 1943 ponownie znalazła się w rękach francuskich. Po zakończeniu wojny wzmogły się walki o niepodległość, głównie metodami politycznymi np. za pomocą demonstracji. Jednak istniała jeszcze partyzantka, która również próbowała walczyć o niepodległość. W roku 1951 doszło do porozumienia z Francją, w wyniku którego zostały uregulowane problemy zarządzania krajem. W roku 1952 sprawa Tunezji znalazła się na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ. A w roku 1954 uzyskała ona autonomię wewnętrzną. Natomiast rok 1956 stal się rokiem wyjątkowym dla Tunezyjczyków – wówczas Tunezja odzyskała swą pełną niepodległość (jedynie Bizerta pozostała do roku 1963 bazą francuską). Od roku, w którym Tunezja odzyskała swą niepodległość, została członkiem ONZ. W 1957 roku ogłoszono ją republiką.
Władzę w Tunezji zaczęła sprawować partia Neo-Dustur, której przywódca został prezydentem – H. Burgiba. Natomiast w roku 1970 był on również premierem kraju. Jego rządy przyczyniły się do modernizacji kraju, nastąpiła współpraca z państwami zachodnimi oraz umocniono więzi gospodarcze, polityczne i kulturalne z Francją. W latach siedemdziesiątych w kraju wystąpiły wewnętrzne problemy polityczne i gospodarcze. W 1974 roku wprowadzono poprawki do konstytucji, które zapewniały Burgibie dożywotnią prezydenturę. W roku 1979, po podpisaniu przez Egipt układu z Izraelem, przeniesiono siedzibę Ligi Państwa Arabskich z Kairu do Tunisu. W wyniku zamieszek (z powodów trudności gospodarczych na przełomie lat 70. i 80.) rozpoczęła się demokratyzacja życia (m.in władze dopuściły do działalności inne partie).
W roku 1987 opozycja wewnątrzpartyjna odsunęła od władzy prezydenta Burgibę a premierem został Zin al-Abidin Ben Ali, który w późniejszym czasie (od roku 1989) został prezydentem kraju. Tunezja w roku 1996 nawiązała stosunki dyplomatyczne z Izraelem na najniższym szczeblu jako czwarte państwo arabskie. W wyborach prezydenckich oraz parlamentarnych, które miały miejsce w 1999 roku, ogromną większość głosów zdobył Zin al-Abidin oraz rządząca partia, która w następnym roku wygrała również wybory do władz samorządowych.
Opracowanie na podstawie: http://encyklopedia.pwn.pl/
